İnsanlar birbirine söz veya elle şaka yaparlar. Kimisi şakayı götürür, kimisi götürmez. Şakalaşmak, güzel sözlerle insanların karşılıklı birbiriyle hoşsohbet olmaları iyidir. Ancak sözü ve hareketi ayağa düşürmemek kaydıyla. Vaktiyle Abdülaziz (1861-1876), sadrazamı Ali Paşa'yı hokkabaz seyretmeye davet eder. Padişah hokkabazın yaptıklarını neşeyle seyreder. Bir ara hokkabazın başına giydiği külahı Ali Paşa'ya uzatarak giymesini ister, Ali Paşa, “Ferman efendimizindir.” deyip cebinden sadaret mührünü çıkarır ve padişahın önüne bırakır. Sonra da külahı giymek ister. Padişah mührü işaret ederek, “Paşa bu nedir?” der. Ali Paşa, “Devleti Aliyye'nin sadaret makamını işgal eden adam, bu rütbe ve mührü taşıdıkça başına hokkabaz külahı giyemez.” cevabını verir. Padişah da, “ Paşa, sen de hiç şakaya gelmezsin.” der.
İnsanlar çalışır çabalar, üstelik zaman ve emek harcayarak bir iş yapmaya çalışırlar. İşi tam bitirecekleri zaman -sabırsız olduklarından- yüzüstü bırakırlar, işleriyle hiç ilgilenmezler. Başladığımız her işi bitirmek zorundayız. Bunun sonunda başarı, para ve mutluluk vardır. Bu deyimin hikâyesi şöyle: İki avcı, bir kış günü dağa avlanmaya gitmiş. Akşama doğru bir tilki inini dumanlayıp, dumandan kaçan tilkileri birer birer vurmuşlar. Havanın iyice karardığını fark eden avcılardan biri, arkadaşını ikaz ederek kar ve tipiye tutulmadan dönmek istemiş. Arkadaşı ise tilkiyi yüzdükten sonra dönelim demiş. Bu konuda ısrar etmiş, “Tilkiyi yüzdük kuyruğuna geldik, hele bitirelim, gideriz.” demiş. Bu arada, öldürülen tilkilerin kokusunu alan kurtlar çevrelerini sarmış. Tilkileri kurtlara bırakan iki avcı, canlarını zor kurtarmış. Emekler de boşa gitmiş.