İnsan, kendisine gerekli olan bir şeyden uzun süre yoksun kalırsa ona karşı olan tamah ve iştahı artar.

Sonra onu elde edince, ne kadar çok olursa olsun, ken­disine yetmeyeceğini sanır. Aç insanların, gördükleri her yiyeceği canlarının istemesi gibi. Bu tür bir açgöz­lülük ve tamah, kişileri küçük düşürücü bir özelliktir.

Aza kanaat edilmediği, eldekiyle yetinilmediği za­manlarda söylenir.