Kendini beğenmek, insan benliğinin dışa vurulan en önemli özelliğidir.

Herkeste bir miktar kendini beğen­mişlik vardır. Ancak bunun dozunu kaçırmamak gere­kir. Akıl, düşünmeyi, düşünme de kendine güven ve saygıyı getirir. Her insan saygı görmek ister. Bu da kendini beğenmeyi doğurur. Nitekim insan kendini be­ğenmese, nefsi ve benliği onu zorlar ve bir yönüyle ol­sun başkalarından üstün olduğunu düşündürür. Çünkü bu durumda çalışma şevki ve başarı isteği artar. Akıl ön plana çıkar, kişilik iddiası yatışır.

(Ayrıca bk. Akılları pazara çıkarmışlar; herkes kendi aklını almış.)

Kendini beğenmiş kibirli kişiler hakkında alay mak­sadıyla söylenir.