Yalnızca bir kişinin başına gelen felâketler için sade­ce o kişi gerçek anlamda yanar.

Bu durumdan kurtul­mak için tek başına gayret gösterir ve kolay kolay da altından kalkamaz.

Bu durumda moral bozulur ve yal­nızlığın, çaresizliğin ve özellikle kendi başına bir hâl gelmesinin acısını hisseder.

Oysa bir topluluğa gelen felâketler böyle değildir. Kişilerin üzüntüsü paylaşılır, çözüm hakkında güç birliği yapılır.

Keza kendisi ile baş­ka felâketzedelerin durumunu mukayese imkânı da vardır ve kişi hâline şükredebilir.

Herkese eşit ulaşan güçlükler teselliye elverişlidir.

Toplumu ilgilendiren kötü durumların atlatılması hususunda yapılan çalışmalar hakkında teselli için söy­lenir.