İnsanların sahip oldukları bütün maddî varlıklar dünya içindir ve ölüm anında bırakılıp gidilir.

Mezara yalnızca kefen ile girilir. O hâlde dünya varlığı için, mal-mülk kavgası veya ikbal ve zenginlik sevdası taşı­mak boşunadır.

Dünya malına fazla tamah insana öte dünyayı unutturur. Oysa asıl çalışma, ahiret kazancı için yapılmalıdır.

Dünya malından, hayırlı işlere harca­mak, muhtaçlara yardımda bulunmak herkesin görevi­dir.

İhtiyacımızdan fazlasını saklasak bile sonunda bıra­kıp gideceğimiz için bize faydası dokunmaz.

Dünya malına tamah edip bu uğurda açgözlülük gösterenler için söylenir.