Kişiler kendi kusurlarından ziyade başkalarının ku­surlarını görmeye meyillidirler.

Kendimizdeki kusur çok küçük de olsa başkalarının büyük kusurlarını gör­meye, tenkit etmeye hakkımız yoktur.

Kendimizde hiç kusur yok ise o zaman tenkit edebilir, o kusuru düzelt­meye çalışabiliriz.

Hele kendimizdekinden daha küçük kusurlara söz söylemeye hiç hakkımız yoktur.

O hâlde önce kendimizi düzeltmeli, sonra başkalarının düzel­mesine yardımcı olmalıyız.

Kusurlu kişinin, aynı kusuru başkasında tenkit et­mesi üzerine söylenir.