Yalnızca bir kişinin başına gelen felâketler için sadece o kişi gerçek anlamda yanar.
Bu durumdan kurtulmak için tek başına gayret gösterir ve kolay kolay da altından kalkamaz.
Bu durumda moral bozulur ve yalnızlığın, çaresizliğin ve özellikle kendi başına bir hâl gelmesinin acısını hisseder.
Oysa bir topluluğa gelen felâketler böyle değildir. Kişilerin üzüntüsü paylaşılır, çözüm hakkında güç birliği yapılır.
Keza kendisi ile başka felâketzedelerin durumunu mukayese imkânı da vardır ve kişi hâline şükredebilir.
Herkese eşit ulaşan güçlükler teselliye elverişlidir.
Toplumu ilgilendiren kötü durumların atlatılması hususunda yapılan çalışmalar hakkında teselli için söylenir.
