Yabancılara Türkçe Öğretimi

Kardeşliği keşfetmek ya da Türkçe Olimpiyatları

A. Ali Ural tarafından yazıldı.

       Ä°ki aÄŸaç parçasını sürterek ya da çakmaktaÅŸlarını birbirine vurarak ateÅŸ yakmayı keÅŸfeden insan hâlâ ısınamadı. Kemikten ve çakıl taşından takılar yapmayı akıl etse de bir gün, süslenmeyi baÅŸaramadı henüz. MaÄŸaraların duvarlarına avlamayı düşlediÄŸi hayvanların resimlerini çizmeyi düşündü, hâlâ düşünüyor, ne çok av var yeryüzünde. TaÅŸtan balta, kemikten bıçak, balık kılçığından dikiÅŸ iÄŸnesi yaptıysa da; balta taÅŸa vuruldu, bıçak kemiÄŸe dayandı, iÄŸne deliÄŸinden cehennem seyredildi. Yün dokudu önce, iki bin yıl sonra keteni, ardından pamuÄŸu keÅŸfetti. Dolabını açtığında hâlâ üzerine giyecek bir ÅŸey bulamıyor. Çamura ÅŸekil vermeyi öğrendi, çömlekler yaptı kızıl topraktan. Fakat ne zaman çocuÄŸa ÅŸekil vermek istese, elinde yüzünde çamur. Ve tekerleÄŸi buldu bir gün insan. En önemli keÅŸfi olarak tanımladı onu. Fakat gitmek istediÄŸi yere gidemiyor hâlâ.

     En önemli keÅŸiften mahrum bıraktı insan kendini: KardeÅŸlik. KeÅŸfedemedi Habil'i Kabil. Peygamberler'in yeryüzüne geliÅŸleri yalnız Allah'ı tanıtmak için deÄŸildi. Ä°nsanı insanla tanıştırmak için yaratmıştı evreni Allah: "Ey insanlar! DoÄŸrusu, biz sizi bir erkek ve bir diÅŸiden yarattık ve birbirinizi tanımanız için sizi boylara ve kabilelere ayırdık. Allah katında en deÄŸerli olanınız, O'na karşı gelmekten en çok sakınanınızdır..." (Hucurat, 13) Bu sakınışın adına "Takva" dedi Kur'ân. Takvanın yerini söyledi Peygamber, kalbini iÅŸaret ederek: "Ä°ÅŸte buradadır takva!" Buradaydı, fakat neydi o? Ä°nsan olma bilinci deÄŸil mi! Ä°nsan olma sorumluluÄŸu! Takva, "Biri diÄŸerine zarar veren iki ÅŸey arasına engel koyarak zarar göreni zarar verenden koruyan ÅŸey" olarak tarif edilebilirdi pekâlâ. "Salih amel" yani "Hayırlı eylem" ya da "Müspet aksiyon" belli ki takvadan doÄŸuyordu ve insan olma bilinci ve sorumluluÄŸuyla hareket edilerek kurulabiliyordu barış. Yoksa kendisi için istediÄŸini baÅŸka biri için neden istesin ki insan! Türkçe Olimpiyatları kardeÅŸliÄŸin keÅŸfi olarak tarihe geçmiÅŸtir. AteÅŸin de, tekerleÄŸin de, elektriÄŸin de, telefonun da keÅŸfinden önemli bir keÅŸiftir bu. Zeus adına milattan 776 yıl önce yapılan ilk olimpiyattan bu yana bütün olimpiyatların ateÅŸi söndü. Bedenler fanidir çünkü. Gövdesini daha yükseÄŸe sıçratan atlete kimse ruhunu yükselt, demedi. Büyük ağırlıklar altında ezilen halterciye kimse bahsetmedi yeryüzünde taşıdığı sorumluluktan. Rakibinin sırtını yere getirmek için yanıp tutuÅŸan güreşçiye, gerçek güçlü nefsinin sırtını yere getirendir, diyen olmadı. Ah hiç kimse gerçekten kazanmadı bu olimpiyatlarda. Boyunlardaki altın madalyalara bakmayın. Bedenler yaÅŸlandı, kalan gönüldür. Bu yüzden kasların deÄŸil, dilin, aklın ve sevginin şölenini özledi dünya. Özlenen gelir.

135 ülkenin çocuklarını Türkçe şakıtan "bülbül öğretmenleri"ne selam olsun! Türkçeyi sevgi dili yapan muhabbet fedailerine! Türkçe'nin mimarı Yunus Emre'nin "Gelin tanış olalım!" davetini çöllerden buzullara, vadilerden dağlara yeryüzünün her parçasına taşımaya çalışan isimsiz kâşiflere! O kâşiflerin on yıl önce yaktığı olimpiyat meşalesinin alevlerinden düşen kıvılcımlara! O kıvılcımların tutuşturduğu bozulmamış kalplere! O kalplerle yeniden keşfedilecek dünyaya! Gelin, insanlığı kardeş yapmak için gönderilen Sevgili Peygamberimize kulak verelim: "Allah'ın kullarından birtakım insanlar vardır ki, nebi değildirler, şehit de değildirler, fakat kıyâmet gününde Allah katındaki makamlarından dolayı onlara nebiler ve şehitler imrenerek bakacaklardır." Ashâb-ı Kirâm: "Bunlar kimlerdir ve ne gibi hayırlı ameller yapmışlardır? Bize bildir de, biz de onlara sevgi ve yakınlık gösterelim ya Rasûlallâh!" dediler. Rasûlullâh (sav): "Bunlar öyle bir kavimdir ki, aralarında akrabâlık, ticâret ve iş ilişkisi olmaksızın, sırf Allah rızâsı için birbirlerini severler. Vallâhi yüzleri nurdur ve kendileri de nurdan birer minber üzerindedirler. İnsanlar (kıyâmet günü) korktukları zaman bunlar korkmazlar, insanlar mahzun oldukları zaman bunlar hüzünlenmezler." buyurdu ve peşinden şu âyeti okudu: "Bilesiniz ki, Allah'ın dostlarına korku yoktur; onlar üzülmeyecekler de. Onlar ki Allah'a îman etmişlerdir ve hep takva ile korunurlar. Onlara dünyâ hayâtında da, âhiret hayâtında da müjdeler vardır..." (Yûnus, 62-64) (Ebû Dâvûd, Büyû, 76/3527; Hâkim, IV, 170) Sevgili dostlar! Kardeşliğimizi keşfedeceğimiz yeni alanlara koşmaya ne dersiniz! Yeni ameller aksiyonlar/ürünler ortaya koymaya.

Kaynak: http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazarno=1167